 |
مدتی است که سایتهای زیادی تقاضای تبادل لینک و لگو کرده اند. من هم قسمتی را برای تبادل لینک و لگو درست کرده ام. ولی لازم به ذکر است که تبلیغات سایتها که در اینجا می شود، ممکن است آن طور نباشد که من دوست دارم. ولی تبلیغات ،تبلیغات است و همه مسئول کارهای خودشان.
|
اخیرا بعد از شکستن سنگ قبر شاملو نوشته های زیادی در این مورد نوشته شده است و در این میان سایت دیدگاه با انعکس جواب نامه منصور حکمت به بابک یزدی در مورد شاملو محیطی فراهم آورده است که در آن دوباره منتقدان منفرد و آنان که از مبارزه فقط نقد دیگران را آموخته اند و در دنیایی واقعی نمی توان نشانی از آنها یافت، شروع به کاغذ سیاه کردن در مورد منصور حکمت کنند.
من اول از اینجا شروع کنم که خودم یکی از خوانندگان اشعار شاملو بودم، به نظر من شاعر بزرگی است و از لحاظ ادبی یک انقلاب در دنیایی ادبیات ایران کرد. اما شاملو از لحاظ سیاسی چکار کرد؟ چه تغییری در جامعه داد و یا سعی کرد چه تغییری در جامعه بدهد؟ به نظر من هیچ!
اپوزسیون سنتی ایران یاد گرفته است که هر چه را توده مردم گرامی می دارد ، گرامی بدارد! هر چه را توده مردم خوب یا بد می داند ، خوب یا بد بداند و احزاب سنتی همیشه چندین قدم از توده جامعه عقب بوده اند و اسم این رفتار خود را توده ای بودن خود می نامند.اما واقعیت چیز دیگری است.
معلوم است هر کس بخواهد کاری نکند می رود در مورد شعرا و نقاشان می نویسد یا می رود شاعر و نقاش می شود البته اینجا خاطر نشان شوم که افراد سیاسی و احزاب مد نظر من هستند. بحث شاملو هم از این قاعده مستثنی نیست. من حاظرم هم اکنون اسم هزاران نفر را ببرم که زندگیشان صرف مبارزه برای رهایی انسانها شد، می توانم اسم ملیونها انسان را ببرم که از شاملو بیشتر برای انسانیت مفید بودنند ، می توانم بگویم خیلی آسان است، نشستن در خانه و در وصف آزادی شعر سرودن.
اما همه می آیند و از شاملو می گویند!اکنون شاملو کد رمز اتحاد اپوزسیون سنتی چپ، ناسیونالیستهای سلطنت طلب، مجاهدین و اصلاح طلبان درون حکومتی شده است.همه خیال می کنند چون مردم طرفدار اشعار شاملو هستند، می شود با تعریف و تمجید از شاملو نزد مردم اعتباری کسب کنند. احزاب به صف شده اند تا از شکسته شدن سنگ مزار شاملو اعتباری برای خود کسب کنند.
اما افراد منفرد، کسانی که خود را بزرگترین مبارزان می بینند و لی عضو هیچ سازمانی نیستند. این افراد که از مبارزه فقط حرف زدن در مورد آن را یاد گرفته اند بطور منفرد به نقد احزاب می پردازند، و غیر مستقیم و بعضی اوقات مستقیما مبارزه متشکل برای تغییر را نقد می کنند. معلوم است این چنین افرادی وقت خود را صرف تعریف و تمجید از فلان شاعر ، فلان نقاش یا فلان بنا می کنند. انگار این افراد در کره دیگر زندگی می کنند. و تغییر در زندگی مردم در این دنیا مشغله اشان نیست. اما هر چه باشد اگر قرار است از کسی تمجید شود، کسی تقدیر شود، مجسمه کسی ساخته شود چه بهتر که بدون در نظر گرفتن شغل و حرفه افراد به میزان کارکرد آنها برای رسیدن به یک دنیایی بهتر نگاه کنیم. اگر کمی منصف باشیم هزاران هزار ایرانی هستند که بیشتر از شاملو در راه رسیدن به یک دنیا آزاد و مرفه کار کرده اند و باید از این افراد مجسمه ساخت یا بارها در موردشان نوشت.
مبارزه بدون تحزب یعنی به خود دروغ گفتن، یعنی کاری نکردن!
طرف حساب یک دولت جنایت کار است که پرونده 100000هزار اعدام را زیر بغل دارد، طرف حساب دولتی است که ارتش دارد، سپاه دارد، بسیج و هزار یک سازمان مخفی وعلنی دارد. بله این طرف حساب مبارزانی است که می خواهند جمهوری اسلامی را سرنگون کنند. آیا می شود بدون تشکل و فقط با نقد به جنگ چنین حکومتی رفت؟ آیا می شود با وجود همه این جنایت متشکل نشد، کاری نکرد، و خود را مبارز راه آزادی خواند؟آیا می شود در خانه نشست شعر گفت، نقاشی کشید(حال در مورد هر چه باشد) و خود را مبارز بزرگی دانست؟ آیا می شود با تئوری اینکه هیچ کدام از این احزاب فعلی را قبول ندارم پاسخگو بود؟ جواب نه است و این افراد اگر قصد دارند در آینده نقشی را ایفا کنند بایید روش مبارزاتی خود را عوض کنند.
|
|
فیلترینگ در جمهوری اسلامی به شدت بالا گرفته است و باید این سانسور، ابتدایی ترین حق ایرانیان را در هم شکست. باید برای این هر کاری که می شود کرد.
طرحهای تازه و فیلترشکن های تازه را برای من بفرستید، تا در قسمت فیلتر شکن قرار دهیم و برای کسانی که عضو این خبر نامه شده اند ارسال کنیم. دوستانی که در ایران هستند به ادرس زیر بروند و عضو خبر نامه شوند تا روزانه فیلتر شکنهایی تازه برای آنها ارسال شود.
|
در این شکی نیست که حمله امریکا به ایران می تواند به کشته شدن ملیونها نفر بینجامد و این حرکت ضد بشری از نظر هر متفکر و هر انسانی که بوی از انسانیت برده باشد محکوم است. اما این نامه از آن جا که اپوزسیون راست و طرفداران خجول حمله امریکا به ایران، مردم ایران را اسیرانی نشان می دهند که حاضرند با کشته شدن نیمی از مردم ایران از دست این حکومت نجات پیدا کنند بسیار جای تامل دارد.
تیز هوشی نویسندگان نامه و دست گذاشتن به روی خطر جدی که جامعه را تهدید می کند ”نه“ بزرگی است، هم به تندروان امریکایی که وعده دادن گل به سربازانشان توسط مردم ایران را می دهند و هم به اپوزسیونی که هیچ وقت سعی نکرد بفهمد که مردم گله گوسفند نیستند و می توانند در هر شرایطی تصمیم بگیرند و نظر دهند. رشد سیاسی جامعه ایران و بخصوص قشر دانشجوی جامعه دارد امکان مانور بیشتر را، از اپوزسیون راست و فرسوده جامعه می گیرد. چرا که مردم می دانند بمبهای امریکای و وعده های کسانی امثال رضا پهلوی دمکراسی و حق تعین سرنوشت را برای مردم هدیه نخواهد آورد. نکته دوم و جالب در این نامه بحث در مورد تحریم اقتصادی ایران است. اکنون برای همه مسجل شده است که تحریم اقتصادی یک حکومت، تحریم قشر زحمتکش آن جامعه است. و نفع دیگر تحریم اقتصادی، سرکوب مخالفان به بهانه جنگ خارجی یا نبرد با بیگانه است. احتمال حمله به ایران بسیار زیاد است و یقینا حکومت ایران تا آنجا که امکانش باشد از خود دفاع خواهد کرد اما این جنگ، جنگ مردم نیست. بلکه برگ تازه ای از نظم نوین جهانی امریکا، و قرار صادره از کلانتر خود گمارده دنیا است. قرار است امریکا با حملات نظامی پیاپی به هر کشوری که دوست امریکا نیست، توازن اقتصادی کنونی را هم چنان حفظ کند. زیرا دولت امریکا می داند که بزودی بازار اقتصاد جهانی را به رقبای خود (چین، اروپای متحد، و حتی شاید هند) خواهد باخت. اگر در جنگ اول خلیج بهانه جنگ، حمله عراق به کویت بود، در جنگ دوم و حمله امریکا به عراق بهانه تازه ای درست شد. اکنون نوبت ایران است و بهانه این دفعه جلوگیری از هسته ای شدن ایران است! این که ”جهان متمدن“ این را از ایران نمی پذیرد اما همین ”جهان متمدن“ که اسم مستعار امریکا است می پذیزد که پاکستان و اسرائیل و هند بمب هسته ای داشته باشند! همین جهان به اصطلاح متمدن خود منشاء بزرگترین زراد خانه هسته ای است. و امریکا تنها کشوری است که از این سلاحها علیه مردم هیروشیما و ناکازاکی استفاده کرده است. و باز تنها کشوری است که از سلاحهای کشتار جمعی در چند سال اخیر و در همین حمله و اشغال عراق از آنها استفاده کرد. و اما به این نامه برگردیم و راه حلی را که این نامه پیشنهاد می دهد! پیشنهاد نویسندگان نامه و تاکید درست آنها به نه گفتن به دخالت خارجی بسیار روشن است. زیرا مخالفت با دخالت خارجی فقط به مثابه مخالفت با جنگ نیست. بخش آخر نامه می تواند جواب جالبی به چند پیشنهاد غیر مسئولانه اپوزسیون چپ و راست جامعه باشد. اول اینکه دخالت کشورهای خارجی به صورت حمله نظامی و تحریم اقتصادی غیر انسانی و محکوم است و دوم اینکه تحریم سیاسی یک دولت و بستن سفارتهای آن مستقیما به تحریم اقتصادی خواهد انجامید و این طرح پا در هوای دیگر اپوزسیون نیز مردود شمرده می شود. اما آنچه من در این بیانیه با آن موافق نیستم این است که پیشنهاد این نویسندگان برای برون رفت از این بن بست و الگو برداری از اعتراضات فرانسه غیر منطقی است. زیرا دنیایی تفاوت میان حتی حکومت فرانسه و رژیم اسلامی وجود دارد. اگر در ایران اعتراضی به این شکل خود جوش و بدون برنامه صورت گیرد، جمهوری اسلامی آن را به خون خواهد کشید و در بهترین شرایط عاملان آن را برای مدتهای طولانی به زندان خواهد افکند. در ایران برای سرنگون کردن جمهوری اسلامی احتیاج به یک مبارزه متشکل و منسجم داریم. بطوری که بشود روز قیام، و حتی ساعت قیام را مشخص کرد. زیرا این مبارزات متفرق حتی اگر منجر به سرنگونی جمهوری اسلامی شود هیچ ضمانتی نیست که در حکومت آینده، بازماندگان این حکومت به همراه اپوزسیون های قومی و ناسیونالیست سناریوی سیاه تر از جمهوری اسلامی به مردم ایران تحمیل نکنند.
|
|
این قسمت به طور اتوماتیک ابدیت می شود واخرین اخبار سایتهای معروف و پربیننده را نشان می دهد.
|
قسمت فیلتر شکن وبلاگ هر روز ابدیت می شود برای مبارزه با سانسور به من در این راه کمک کنید و فیلتر شکنهای
جدید را برای من بفرستید.
اینجا را کلیک کنید یا به قسمت فیلتر شکن وبلاگ مراجعه کنید
