 |
مدتی است بر خلاف گذشته سازمان ها وسایتهای مختلفی فرخوان های مشابهی در جهت اتحاد نیرو های چپ صادر می کنند. حداقل من دو اطلاعیه در چند هفته اخیر از طرف دو سازمان در این مورد دریافت کرده ام. نوشته های بقیه نویسندگان چپ و کسانی که خود را از دایره فرقه گرایی جدا کرده اند و منفعت جنبش چپ را بالا تر از هر چیز می بینند نیز به این سو چرخیده است. این یک واقعه با ارزش در تاریخ چپ ایران است.
با این توضیح کوتاه می خوام این پیشنهاد را مطرح کنم.
فرصتی که 16 آذر به ما می دهد تا این فرخوانهای اینترنتی را به روی زمین سفت هم آزمایش کنیم و در 16 آذر با یک اتحاد عمل از نیرو های چپ و رادیکال جامعه (هر چقدر که توازن قوا به ما اجازه دهد) نشان دهیم که چپ در این جامعه با وجود اختلافات خود یک هدف دارد. رفاه اجتماعی ، لغو بردگی مدرن، برابری زن و مرد و ..... این اما به این سادگی امکان پذیر نیست. باید راهش را پیدا کرد. فرصت بسیار کم است.
من می خواهم پیشنهاد دهم که ما فعالین چپ که حداقل امکان اینترنتیش را داریم برای چند روزی در مورد چه باید کرد به بحث بنشینیم. چند هفته بدون در نظر گرفتن تعلق تشکیلاتی ما، بدون در نظر گرفتن اختلافاتی که ممکن است داشته باشیم در این مورد به بحث و تبادل نظر به پردازم. این وبلاگ فقط تا چند روز بعد از16 آذر فعال است تا شاید بتوانیم در این مورد هم جمع بندی کنیم.
رفقا اگر در این مورد بحثی دارید. نوشته ای دارید، پیشنهادی دارید، انتقادی دارید.... برای من بفرستید تا در این وبلاگ درج شود .امیدوارم بتوانیم منافع جنبش خود را دریابیم و در یک فضای رادیکال و مدرن به بحث و تبادل نظر با هم بپردازیم.
قسمت نظرات وبلاگ هم شاید جای خوبی برای بحث کردن در این مورد باشد.
عباس رضایی
توضیح
دوستان که از ایران مطلبی در این مورد می نویسند در صورت لزوم از اسم مستعار استفاده کنند.
|
به مناسبت فرا رسیدن ۱۷ اکتبر هم که شده به نظرم جالب است فیلم ده روز که دنیا را تکان داد را نگاه کنید. این فیلم انقلاب اکتبر را به تصویر کشیده است.
برای دیدن فیلم
|
مدتی است بحث در میان جنبش چپ در ایران و در میان نویسندگان و فعالان دانشجوی در ایران حول و حوش مقوله ای بنام چپ رادیکال می چرخد. نویسندگانی که قبل از اینکه چند سطر در مورد چپ و کمونیسم بنویسند، چند صفحه توضیح می دهند که ما وارث کمونیسم شوروی و چین نیستیم، ما دمکرات هستیم و آنها نبودند، آنها جنایت کردند و ما نمی کنیم و به روش های مختلف می خواهند اختلاف چپ رادیکال را با کمونیسم منحرف در چین و شوروی سابق توضیح دهند. در یک کلام می خواهم بگویم این روش نه یک روش رادیکال بلکه یک روش سنتی است، که چپ را همچنان تو سری خور در جامعه به تصویر می کشد. ما چپها، ما جنبش چپ چه از نوع منحرف و چه از نوع رادیکالش بدهکاریی به راست و طبقات مختلف جامعه نداریم. اگر قرار باشد گذشته به قدرت رسیدن راست و چپ( حالا منحرف بوده باشد یا نه) را در دنیا با هم مقایسه کنیم اماری بدست خواهد داد که هر که خود را چپ خوانده باشد، یا بخواند باید به آن افتخار کند. این دمکراسی غربی بود که بمب اتم به سر مردم هیروشیما و ناکازاکی ریخت ، همین دمکراسی غربی بود که در ویتنام هزاران جنایت کرد، افغانستان عراق و لبنان را با خاک یکسان کرد، جمهوری اسلامی در ایران را به سر کار آورد و آن را تقویت کرد.اسلحه درست کرد، جنگ به راه انداخت و دنیایی را که می بینید بعد از فروپاشی بلوک ظاهرا کمونیست در دنیا بوجود آورد. به قول منصور حکمت فروپاشی بلوک شرق که فقط اسم کمونیسم را با خود داشت، نشان داد که دنیا" بدون فراخوان سوسیالیسم بدون امید سوسیالیسم و بدون ترس از سوسیالیسم به چه منجلابی تبدیل می شود" منجلابی که اکنون هر روز خبر کشته شدن صد ها نفر در عراق، افغانستان و لبنان برای ما عادی شده است. اکنون با این دید، آیا ما چپ ها بدهکاریی به جامعه جهانی داریم؟ آیا احتیاج به غسل تعمید داریم؟ آیا باید قبل از هر دفاعمان از انسانیت بارها و بارها خود را تبره کنیم؟ نه
این چپ و این جنبشی که تا دیروز در خیابان بود و اکنون دارد دوباره به زیر زمین ها و اتاقکهای کوچک و نشستن پای کامپیوتر بر می گردد به جلو نرفته است. بلکه خجول تر، بدهکار تر، محافظه کار تر و ترسو تر شده است. فعالین چپ با روشی که در پیش گرفته اند چندین قدم به عقب برگشته اند. دارند نشان می دهند که برای همیشه می خواهند انسان های مصلح جامعه باشند، می خواهند به راست جامعه بگویند که ترجیح می دهند تا زمانی که " سوسیالیسم وقتش برسد" همچنان گروه فشار باشند و فقط آه و ناله کنند، که چرا کودکان افریقا گرسنه هستند.
آیا تا کنون از خود نپرسیده اید که این کمونیسمی که قرار بود دنیای واژگون را دوباره درست کند قرار نبود گروه فشار باشد؟
کمونیسمی که قرار بود، برود قدرت را بگیرد و مکانیسم های تغییر در جامعه را برای تغییری بنیادین در دست داشته باشد، امروز در مبارزات جنبش چپ بسیار غایب است.
زمانی منصور حکمت برای شکستن این جو، بحث حزب و قدرت سیاسی را مطرح کرد اما اکنون گویا این تز دوباره دارد با چپ بیگانه می شود و تنها این حزب حکمتیست است که دارد دست و پا شکسته این سنت را ادامه می دهد. باید دوباره این کمونیسم را که دارد دوره رکود ش را می گذراند با این بحث زنده کرد. در موردش بحث کرد و به نتیجه رسید.
اگه روزی منصور حکمت گفت با 5% در صد جامعه می تواند قدرت را در دست بگیرد و چپها به ما حمله کردند، اکنون من با جرات می توانم بگویم که با کمتر از 2% این جامعه یعنی حدود یک ملیون عضو در جامعه 70میلیونی ایران می شود قدرت را دست به دست کرد، این سنت را انقلاب اکتبر بنا نهاده است و آزمایش خود را با خیلی کمتر از دو درصد هم موفق پس داده است.
برای رسیدن به این هدف احتیاج به یک حزب سیاسی است! حزب سیاسی طبقه کارگر، حزبی که شبیه یک فرقه نباشد. از نظر من حزبی که نتواند حدود 2% جامعه را سازمان دهد حزب سیاسی نیست و حزبی که با همین نیرو نتواند قدرت را دست به دست کند هم یک حزب انقلابی کمونیستی نیست.
قسمت دوم این نوشته به مقوله حزب سیاسی خواهم پرداخت.
|
به این وبلاگ سری بزنید. وبلاگ برهان دیوانگر فکر کنم لازم به معرفی نداشته باشد.
