 |
|
|
مانده در پس مانده کوچه ها
بی پروا
بی رویا
بی ارزو
اشک و لبخند
چه هزیانی است فردا
......
نگاهی به اعماق
عمق های کم عمق
حماقت بشری که احماقانه خود را عاقل می داند
زندگی و مرگ
چه مسخرا است چرخش
......
کاروان مرگ دیده ها
که می رود بی صدا
به سوی هر آنچه زندگیش ننامند
ماندن یا رفتن
چه فرمول مزخرفی است حرکت
......
صدای نارس که می خواهد بخواندت
نجوای کودکانه که صدا نمی شود
صدا و سکوت، چه هیجان بی جذبه ای است فریاد
........................................................................................................
طفلکی ها
........................................................................................................
جاده متروک روبه بی راهه
خفاشی در جستجوی نور
و منی که در پنجره کوچکم اینده را می نگرم
چه اتهای دوری، چه دور، چه دور
چشمهایم از دیدن باز می ایستند
همچنان همه چیز مثل خودش بی رنگ و متروک است
چه کسی می خواهد قطعه گمشده این پازل را بیاید
پازلی که تا هیچهایی که من در انها فرو می روم تکمیل نخواهد شد
زندگی تفسیر هیچ واقعیتی نیست! تقصیر واقعیتها است
و مرگ واقعیتی از تفسیر زندگی
به چه می شود دل خوش کرد، چرا باید کرد؟
مگر نه اینکه زندگی همین است که هست
پس لعنت بی پایان نثارش باد
در جستجوی تعبیر دیگری از واقعیت به بی نهایت هیچ رسیدم
به بی نهایت نبودن
به بی نهایت تفصیر نکردن به بی نهایت تغیر نکردن
بی شک انتهای این سیاهی را پایانی نیست
چه نادانانه سرودن شعر زندگی را اموختیم و چه ابلهانه تکرارش می کنیم هر روز
تکراری که ابتدایش تاریکی و انتهایش هیچ خواهد بود
....
ادمکها چقدر می فهمند!
چقدر از این نفهمیدنشان خوشحالند
ادمکها چقدر مغرور بی هویتیشان هستند
و من
چقدر از این فهم و غرورشان حالم بهم می خورد
ادمکها احمق نیستند
هیچ وقت نبودند
اگر بودند که که اکهنون دیوار چینی بنا شده بود!
اگر بودند که اکنون در دنیا ظلمی بود
نه احمق نیستند
اگر بودند که کودکان را به کار می کشیدند
اگر بودند که در دنیا هنوز به زنی تجاوز می شد
اگر بودند که اکنون دنیا این گونه به مساوات تقصیم نشده بود
اگر بودند که ظلم و حکومت ظالمان را تحمل می کردند
و اه اکنون ای ادمکهای بیچاره
ادمکهای معصوم
طفلکی ها
